Om een interessant stukje te schrijven over het wonen op de Schans is een uitdaging. U als lezer te boeien met iets waarvan wij al 25 jaar genieten vraagt veelal om terug in de tijd te gaan. De vergelijking te maken met vroeger en nu. De paden, de straatjes en steegjes zijn zo’n voorbeeld. Onlangs zijn ze deels her-bestraat, verbreed en langs de paden verstevigt.

 

Onze kinderen geboren en getogen op de Schans zijn op diezelfde paadjes in de wagen gereden. Hebben gekropen en hun eerste voorzichtige stappen op de ‘geeltjes’ gezet. Het Zonnewijzerspad was voor hen de buitenwereld. Leren fietsen en schaatsen voor het huis. De oudste reed in zijn speelgoedtractor zelfstandig naar de klompenmakerij. Bedelde daar om wat limonade en een koekje, waarna hij met wat drang teruggestuurd werd omdat men een driejarige toch wel wat jong vond om alleen op pad te gaan. Dankzij de plastic wielen kon ik hem prima traceren. Die maakte genoeg kabaal om te horen waar hij op de Schans was. Als twee en vierjarige waren ze aan het schilderen met handen en voeten, alles zat onder de verf. Zelfs de kat! Het was mooi weer en beide kinderen leefden zich uit op een grote doos in de tuin. Toen enkele nieuwsgierige toeristen hun zagen wilde ze daar graag een foto van maken. Blonde kinderen zijn een attractie voor veel Aziaten, maar deze boefjes zagen er nog aantrekkelijker uit. In hun besmeurde hansopje  en korte broek, van top tot teen in de verf waren ze een geliefd doelwit om vast te leggen. Eerst waren ze verlegen, maar al snel maakten ze  er een spelletje van toen ze de toeristen konden laten schrikken met hun vieze handen! Het werd een kunst voor de kinderen om de fotografen aan te raken zodat ze uiteindelijk net zo gekleurd van de verf waren als zij zelf waren.

 

Tegenwoordig zijn ze een stuk ouder en lopen er te veel toeristen langs om rustig buiten te schilderen, maar het voorval is nog steeds een mooie speciale Schans herinnering.

 

Carleen